Bawa batra 4

הַמּוֹכֵר אֶת הַבַּיִת, לֹא מָכַר הַיָּצִיעַ, וְאַף עַל פִּי שֶׁהִיא פְתוּחָה לְתוֹכוֹ, וְלֹא אֶת הַחֶדֶר שֶׁלִּפְנִים מִמֶּנּוּ, וְלֹא אֶת הַגַּג בִּזְמַן שֶׁיֶּשׁ לוֹ מַעֲקֶה גָבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אִם יֶשׁ לוֹ צוּרַת פֶּתַח, אַף עַל פִּי שֶׁאֵינוֹ גָבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים, אֵינוֹ מָכוּר:

Ten, kto sprzedaje dom, nie sprzedał yatzii, nawet jeśli otwiera się do niego. [Yatzia to rodzaj pomieszczenia biegnącego wokół ścian domu z zewnątrz, jak w świątyni, a mianowicie. (I Królewska 6: 6): „… i najgłębsza Yatzia”. Niektórzy budują go w grubości ściany. A nawet jeśli otwiera się na dom i jest z niego wykorzystywana, to jednak nie jest (uważany za) sprzedawany (razem z nim). To, jeśli zawiera cztery łokcie; ale jeśli nie, to nie jest uważane za odrębne (od domu)]. I nie sprzedał (sprzedał) pokoju przed nim [domu, nawet jeśli jest otwarty na dom i komunikuje się z nim.] I nie sprzedał (sprzedał) dachu, gdy ma on poręcz wysoki na dziesięć szerokości. , [w takim przypadku jest odrębny sam w sobie i nie jest „wchłonięty” przez dom.] R. Juda mówi: Jeśli ma konfigurację drzwi, nawet jeśli nie ma dziesięciu szerokości, nie jest sprzedawany. [Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]

לֹא אֶת הַבּוֹר, וְלֹא אֶת הַדּוּת, אַף עַל פִּי שֶׁכָּתַב לוֹ עֻמְקָא וְרוּמָא. וְצָרִיךְ לִקַּח לוֹ דֶרֶךְ, דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵינוֹ צָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ. וּמוֹדֶה רַבִּי עֲקִיבָא, בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ חוּץ מֵאֵלּוּ, שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ. מְכָרָן לְאַחֵר, רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, אֵינוֹ צָרִיך לִקַּח לוֹ דֶרֶךְ. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, צָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ:

(On) nie (sprzedał) bor [wnęka w ziemi] ani duth [struktura kamieni nad ziemią w formie bor], nawet jeśli napisał (że sprzedaje) mu głębokość i wysokość (domu). [Nie nabywa boru i prawdy, ponieważ ich użycie (przechowywanie wody) różni się od użytku w domu. (Nie są nabywane), chyba że pisze „od dna głębin do wysokości niebios”]. A on [sprzedawca] musi kupić prawa dostępu [od kupującego do boru i prawdy]. Sprzedający sprzedaje bowiem „hojnie”, nie rezerwując nic dla siebie]. To są słowa R. Akivy. Mędrcy mówią: nie musi kupować praw dostępu. [Utrzymują, że sprzedawca sprzedaje "skąpo", więc kiedy sprzedał dom, zastrzegł sobie prawa dostępu do bor i praw.] A R. Akiva przyznaje, że gdyby mu powiedział: "Z wyjątkiem tych" [ bor and the duth], nie musi kupować praw dostępu, [ponieważ jest to warunek zbyteczny, należy rozumieć, że odnosi się do praw dostępu.] Jeśli sprzedał je [bor i duth] innemu, [wychodząc z domu dla siebie], R. Akiva mówi, że on (kupujący) nie musi kupować praw dostępu, [ponieważ sprzedający sprzedaje „hojnie”, a kiedy sprzedał mu bor i prawdę, sprzedawał również prawa dostępu]. Mędrcy mówią że musi kupić prawa dostępu. [Halacha jest zgodna z R. Akivą.]

הַמּוֹכֵר אֶת הַבַּיִת, מָכַר אֶת הַדֶּלֶת, אֲבָל לֹא אֶת הַמַּפְתֵּחַ. מָכַר אֶת הַמַּכְתֶּשֶׁת הַקְּבוּעָה, אֲבָל לֹא אֶת הַמִּטַּלְטֶלֶת. מָכַר אֶת הָאִצְטְרֻבָּל, אֲבָל לֹא אֶת הַקֶּלֶת, וְלֹא אֶת הַתַּנּוּר, וְלֹא אֶת הַכִּירָיִם. בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ, הוּא וְכָל מַה שֶּׁבְּתוֹכוֹ, הֲרֵי כֻלָּן מְכוּרִין:

Ten, kto sprzedaje dom [(„dom”, niekwalifikowany)], sprzedał drzwi [wszystkie stałe przynależności do domu są zaliczane do „domu”], ale nie klucz, [który jest ruchomy]. Sprzedał zaprawę nieruchomą [w ziemi], ale nie ruchomą. Sprzedał itztrobel [okrągłą nieruchomą drewnianą podstawę, na której jest umieszczony młyn], ale nie keleth [ruchomy lej umieszczony wokół młyna w celu przyjęcia zmielonej mąki, aby nie spadł na ziemię.] I (on ma) nie (sprzedał) piekarnika ani pieca, [ponieważ są ruchome. Istnieją wersje, które brzmią: „Sprzedał piekarnik i kuchenkę”. „Piec i piec” są takie, które są zamocowane w ziemi.] Gdyby mu powiedział: („Sprzedaję ci) ten (dom) i wszystko, co w nim jest”, wszystko jest sprzedane [tj. , wszystkie te (wyżej wymienione) sprzęty domowe; ale inne wyposażenie nie jest sprzedawane. Nawet gdyby powiedział: „i wszystko, co się w nim znajduje”, są do niego zaliczane tylko sprzęty domowe, takie jak klucz, kelety i tym podobne].

הַמּוֹכֵר אֶת הֶחָצֵר, מָכַר בָּתִּים, בּוֹרוֹת, שִׁיחִין, וּמְעָרוֹת, אֲבָל לֹא אֶת הַמִּטַּלְטְלִין. בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ, הִיא וְכָל מַה שֶּׁבְּתוֹכָהּ, הֲרֵי כֻלָּן מְכוּרִין. בֵּין כָּךְ וּבֵין כָּךְ, לֹא מָכַר אֶת הַמֶּרְחָץ, וְלֹא אֶת בֵּית הַבַּד שֶׁבְּתוֹכָהּ. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, הַמּוֹכֵר אֶת הֶחָצֵר, לֹא מָכַר אֶלָּא אֲוִירָהּ שֶׁל חָצֵר:

Ktoś, kto sprzedaje dziedziniec, sprzedał domy [otwierające się na nie], (i) boroth, shichin i ma'aroth [w domach] (zobacz 2: 1). [I chociaż ktoś, kto sprzedaje dom, nie sprzedał boru, sziachu lub maary, są mimo wszystko „pochłonięci” na dziedzińcu.] Ale nie sprzedał (sprzedał) ruchomości. Gdyby mu powiedział: „To i wszystko, co w nim jest”, wszystko jest sprzedane. W każdym razie nie sprzedał mu łaźni ani tamtejszej tłoczni do oliwek. [Nawet jeśli powiedział: „wszystko, co w nim jest”, nie sprzedał łaźni itp., Ponieważ nie są one zaliczane do „dziedzińca”. [R. Eliezer mówi: Jeśli ktoś sprzedaje dziedziniec, sprzedaje tylko jego części. [Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem.]

הַמּוֹכֵר אֶת בֵּית הַבַּד, מָכַר אֶת הַיָּם וְאֶת הַמַּמָּל וְאֶת הַבְּתוּלוֹת, אֲבָל לֹא מָכַר אֶת הָעֲכִירִין וְאֶת הַגַּלְגַּל וְאֶת הַקּוֹרָה. בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ, הוּא וְכָל מַה שֶּׁבְּתוֹכוֹ, הֲרֵי כֻלָּן מְכוּרִין. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, הַמּוֹכֵר בֵּית הַבַּד, מָכַר אֶת הַקּוֹרָה:

Ten, kto sprzedaje tłocznię oliwek, sprzedał ignam [kamień, w którym umieszcza się oliwki do mielenia], memel [górny kamień młyński, którym rozdrabnia się oliwki] i betulot [cedrowe słupy podtrzymujące belki w tłocznia do oliwek], ale nie sprzedał achiryny [ciężkich desek umieszczanych na workach, w których umieszczane są zmiażdżone oliwki, aby je zakonserwować], koła [za pomocą którego toczy się kamień w celu dociśnięcia zmiażdżonych oliwek i ekstraktu ich olej] i belkę. A jeśli mu powiedział: „To i wszystko, co w nim jest”, wszystko jest sprzedane. R. Eliezer mówi: Ten, kto sprzedaje prasę do oliwek, sprzedał belkę.

הַמּוֹכֵר אֶת הַמֶּרְחָץ, לֹא מָכַר אֶת הַנְּסָרִים וְאֶת הַסַּפְסָלִים וְאֶת הַוִּילָאוֹת. בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ, הוּא וְכָל מַה שֶּׁבְּתוֹכוֹ, הֲרֵי כֻלָּן מְכוּרִין. בֵּין כָּךְ וּבֵין כָּךְ, לֹא מָכַר אֶת הַמְּגֻרוֹת שֶׁל מַיִם וְלֹא אֶת הָאוֹצָרוֹת שֶׁל עֵצִים:

Kto sprzedaje łaźnię, nie sprzedał desek [na których kładzie się ubrania], safsalimów [ławek. Niektórzy czytają to „s'falim” (umywalki), gdzie umieszcza się wodę do mycia] i vilaoth [zasłona przy drzwiach]. Niektórzy rozumieją to jako szmatkę, którą się myje się gąbką; a inni, jak materiał, którym zasłania się genitalia siedząc w wannie]. Gdyby mu powiedział: „To i wszystko, co w niej jest”, wszystko zostaje sprzedane. W każdym razie nie sprzedał zbiorników [zasilających łaźnię] ani zapasów drewna [do ogrzewania łaźni].

הַמּוֹכֵר אֶת הָעִיר, מָכַר בָּתִּים, בּוֹרוֹת, שִׁיחִין, וּמְעָרוֹת, מֶרְחֲצָאוֹת וְשׁוֹבָכוֹת, בֵּית הַבַּדִּין וּבֵית הַשְּׁלָחִין, אֲבָל לֹא אֶת הַמִּטַּלְטְלִין. וּבִזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ, הִיא וְכָל מַה שֶּׁבְּתוֹכָהּ, אֲפִלּוּ הָיוּ בָהּ בְּהֵמָה וַעֲבָדִים, הֲרֵי כֻלָּן מְכוּרִין. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, הַמּוֹכֵר אֶת הָעִיר, מָכַר אֶת הַסַּנְטֵר:

Ten, kto sprzedaje miasto, sprzedał domy [i, rzecz jasna, podwórka, które są jego podstawowymi składnikami], boroth, shichin i ma'aroth (patrz 2: 1), łaźnie, gołębie, tłocznie oliwek i nawadniana ziemia [tj. ogrody i sady należące do miasta]; ale nie sprzedał ruchomości [tj. wyposażenia, takiego jak klucz, keleth i tym podobne (patrz 4: 3). I jest rzeczą oczywistą, że nie sprzedał pszenicy i jęczmienia]. A jeśli mu powiedział: „To i wszystko, co w nim jest”—nawet gdyby były w nim zwierzęta i niewolnicy, wszyscy są sprzedani. [nawet niewolnicy i zwierzęta, które są ruchome; i oczywiście pszenica i jęczmień, który nie jest ruchliwy.] R. Shimon ur. Gamliel mówi: Ten, kto sprzedaje miasto, sprzedał santer [niewolnika wyznaczonego do pilnowania miasta. Halacha nie jest zgodna z R. Shimon b. Gamliel.]

הַמּוֹכֵר אֶת הַשָּׂדֶה, מָכַר אֶת הָאֲבָנִים שֶׁהֵם לְצָרְכָּהּ, וְאֶת הַקָּנִים שֶׁבַּכֶּרֶם שֶׁהֵם לְצָרְכּוֹ, וְאֶת הַתְּבוּאָה שֶׁהִיא מְחֻבֶּרֶת לַקַּרְקַע, וְאֶת מְחִצַּת הַקָּנִים שֶׁהִיא פְחוּתָה מִבֵּית רֹבַע, וְאֶת הַשּׁוֹמֵרָה שֶׁאֵינָהּ עֲשׂוּיָה בְטִיט, וְאֶת הֶחָרוּב שֶׁאֵינוֹ מֻרְכָּב, וְאֶת בְּתוּלַת הַשִּׁקְמָה:

Ktoś, kto sprzedaje pole, sprzedał potrzebne do niego kamienie [tj. Do ogrodzenia go] i trzcinę w winnicy [do której przywiązane są winorośle], które są potrzebne do tego, oraz plony zakorzenione w ziemi, i przegroda trzcinowa [wiele trzcin wyrastających z jednej łodygi], mniejsza niż beth-rova, [w którym to przypadku jest "wchłaniana" na polu] i chata obserwatora [przymocowana do ziemi wapnem], która (sama) nie jest zrobiony z wapna i [młodego] nieszczepionego chleba świętojańskiego. [Albowiem kiedy dojrzeje, umacnia się i zostaje wszczepiony, i przybiera odrębną nazwę i nie jest „wchłonięty” przez pole.] I [młoda] dziewica jawor [zanim zostaną ścięte jego gałęzie. Kiedy bowiem dojrzeje, jego gałęzie są ścięte, a na ich miejscu wyrasta wiele, i nazywa się to „pniem jaworu”].

אֲבָל לֹא מָכַר לֹא אֶת הָאֲבָנִים שֶׁאֵינָן לְצָרְכָּהּ, וְלֹא אֶת הַקָּנִים שֶׁבַּכֶּרֶם שֶׁאֵינָן לְצָרְכּוֹ, וְלֹא אֶת הַתְּבוּאָה שֶׁהִיא תְלוּשָׁה מִן הַקַּרְקַע. בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ, הִיא וְכָל מַה שֶּׁבְּתוֹכָהּ, הֲרֵי כֻלָּן מְכוּרִין. בֵּין כָּךְ וּבֵין כָּךְ, לֹא מָכַר לֹא אֶת מְחִצַּת הַקָּנִים שֶׁהִיא בֵית רֹבַע, וְלֹא אֶת הַשּׁוֹמֵרָה שֶׁהִיא עֲשׂוּיָה בְטִיט, וְלֹא אֶת הֶחָרוּב הַמֻּרְכָּב, וְלֹא אֶת סַדַּן הַשִּׁקְמָה, וְלֹא אֶת הַבּוֹר, וְלֹא אֶת הַגַּת, וְלֹא אֶת הַשּׁוֹבָךְ, בֵּין חֲרֵבִין בֵּין יְשׁוּבִין. וְצָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ, דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵינוֹ צָרִיךְ. וּמוֹדֶה רַבִּי עֲקִיבָא, בִּזְמַן שֶׁאָמַר לוֹ חוּץ מֵאֵלּוּ, שֶׁאֵינוֹ צָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ. מְכָרָן לְאַחֵר, רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, אֵינוֹ צָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, צָרִיךְ לִקַּח לוֹ דָרֶךְ. בַּמֶּה דְבָרִים אֲמוּרִים, בְּמוֹכֵר. אֲבָל בְּנוֹתֵן מַתָּנָה, נוֹתֵן אֶת כֻּלָּם. הָאַחִין שֶׁחָלְקוּ, זָכוּ בַשָּׂדֶה, זָכוּ בְכֻלָּם. הַמַּחֲזִיק בְּנִכְסֵי הַגֵּר, הֶחֱזִיק בַּשָּׂדֶה, הֶחֱזִיק בְּכֻלָּם. הַמַּקְדִּישׁ אֶת הַשָּׂדֶה, הִקְדִּישׁ אֶת כֻּלָּם. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, הַמַּקְדִּישׁ אֶת הַשָּׂדֶה, לֹא הִקְדִּישׁ אֶלָּא אֶת הֶחָרוּב הַמֻּרְכָּב וְאֶת סַדַּן הַשִּׁקְמָה:

Ale nie sprzedał kamieni, które nie są używane do tego celu, ani trzcin w winnicy, które nie są używane do tego celu, ani produktów, które zostały już zebrane z ziemi. Ale gdyby powiedział: „To i wszystko, co w nim jest”, wszystko to również zostało sprzedane. Ale tak czy inaczej, nie sprzedał żadnej części trzciny, która obejmuje ćwierć- [ kav ]'s przestrzeń ziemi lub stróża'chaty, jeśli została otynkowana zaprawą, szczepione drzewka świętojańskie lub przycięte jawory, cysterna, tłocznia wina lub gołębnik, niezależnie od tego, czy są w ruinie, czy w użyciu. I musi kupić ścieżkę - to słowa rabina Akiwy. Ale mędrcy mówią: nie potrzebuje. Rabin Akiva zgadza się z tym, że gdyby powiedział: „Z wyjątkiem tych”, nie musiałby kupować sobie ścieżki. Gdyby sprzedał je innemu, rabin Akiwa mówi: On [który je kupił] nie musi kupować sobie ścieżki. Ale Mędrcy mówią: musi kupić sobie ścieżkę. Czego dotyczą te słowa? Sprzedawcy. Ale ten, kto daje to jako dar, daje z tego wszystko. Jeśli bracia podzielili [dziedzictwo, ten, kto] ma prawa do pola, ma prawa do wszystkiego, co się na nim znajduje. Ten, kto rości sobie prawa do własności nawróconego, [raz] rości sobie prawa do [nawróconego]'s] rości sobie pretensje do wszystkiego, co się w nim znajduje. Ten, kto poświęcił pole [Świątyni], poświęcił wszystko na nim. Rabin Szimon mówi: Ten, kto poświęcił pole [Świątyni], poświęcił tylko szczepiony chleb świętojański i przycięte jawory.